Monthly archive for ژانویه 2014

نشست تخصصی چوگان با حضور صاحبنظران در محل بنیاد ایران شناسی

نخستین نشست علمی تخصصی چوگان با  عنوان «ایران‌شناسی و اصالت ایرانی چوگان» عصر روز هفتم بهمن‌ماه جاری در محل بنیاد ایران‌شناسی برگزار می‌شود.

به گزارش  روابط عمومی فدراسیون چوگان و به نقل از گروه ایرانشناسی خبرگزاری دانا، در این نشست، پس از سخنرانی جناب آقای دكتر میردامادی، دبیر علمی نشست چوگان، جناب آقایان دكتر آذرتاش آذرنوش؛ پژوهشگر حوزه چوگان با موضوع «تاریخ چوگان»، مهندس ایلخانی‌زاده؛ رییس فدراسیون چوگان با موضوع «سیر ورزش چوگان در پنجاه سال اخیر»، دكتر ریاحی؛ پژوهشگر حوزه چوگان با موضوع «بررسی رابطه میدان نقش جهان با هنر، صنعت، سیاست و چوگان» و دكتر حداد؛ مشاور و رییس كمیته فرهنگی فدراسیون چوگان  با موضوع «جایگاه چوگان به عنوان یكی از عناصر هویت‌بخش فرهنگی» به ایراد سخنرانی خواهند پرداخت.

پس از برگزاری سخنرانی‌ها نیز جناب آقایان دكتر ریاحی، مهندس ایلخانی‌زاده، دكتر میردامادی و دكتر حداد طی نشست پرسش و پاسخ، پاسخگوی پرسش‌های اهالی رسانه در باب اصالت ایرانی چوگان خواهند بود.

پایان‌بخش این مراسم قرائت بیانیه نخستین نشست علمی چوگان، اعلام فراخوان مقالات جهت برپایی دومین نشست علمی چوگان در خردادماه‌ 1393، تقدیر و تجلیل از سخنرانان و استادان حاضر در جلسه و بازدید از نمایشگاه جنبی چوگان خواهد بود.

نشست علمی «ایران‌شناسی و اصالت ایرانی چوگان»، روز دوشنبه هفتم بهمن‌ماه 1392 از ساعت 14 تا 17 در محل بنیاد ایران‌شناسی به نشانی خیابان شیخ بهایی جنوبی، خیابان ایران‌شناسی (64 غربی)، برگزار خواهد شد. علاقه‌مندان به شركت در این نشست می‌توانند جهت هماهنگی با روابط عمومی بنیاد ایران‌شناسی با شماره ۸۸۲۱۲۰۰۸  و یا شماره ۴۴۰۱۵۷۰۶ روابط عمومی فدراسیون چوگان تماس بگیرند.

از دیگر مهمانان حاضر در این نشست جناب آقایان مسجد جامعی؛ رییس شورای شهر تهران، دكتر گودرزی؛ وزیر ورزش و جوانان ، سجادی؛ معاون ورزش قهرمانی وزارت ورزش و جوانان و تعدادی از کارگردانان و  هنر مندان  سینماخواهد بود.

برگزاری مراسم سالگرد درگذشت مرحوم امیر رنجبر

فدراسیون چوگان  ضمن  عرض تسلیت  به مناسبت سالگرد درگذشت  چوگان باز جوان  ، مرحوم امیر رنجبر  به خانواده آن مرحوم  و جامعه ورزش  ، به اطلاع   می رساند ، مراسم  سالگرد  مرحوم امیر رنجبر چوگان باز  فقید باشگاه ذوالجناح  نزاجا  فردا پنجشنبه سوم بهمن ماه  1392 از ساعت 14:30  تا 15:30  بر سر مزار  آن مرحوم واقع در قرچک – زیبا شهر – امامزاده بی بی  زبیده  برگزار خواهد شد. حضور شما دوستان در این مراسم  باعث  شادی روح آن مرحوم و تسلی  خاطر بازماندگان آن مرحوم خواهد بود.

رئیس مرکز میراث ناملموس تهران: هنوز هم می‌توانیم تار و چوگان را ثبت کنیم

 به گزارش روابط عمومی فدراسیون چوگان و به نقل از  سایت خبر آنلاین – یدالله پرمون می‌گوید: هنوز هم برای پیوستن به پرونده تار و چوگان فرصت داریم اما می‌شد با شناختن اولویت‌ها، برای ثبت میراث معنوی بهتر عمل کرد.

فهیمه حسن‌میریوقتی در خبرها آمد که چوگان را آذربایجان ثبت کرد، یاد تار افتادیم، یاد موارد دیگری که می‌توانستند به نام ایران ثبت شوند اما نشدند و کشورهای دیگر آنها را به نام خودشان ثبت کردند. وقتی هم گفته شد اعتراضی از طرف هیات ایرانی انجام نشده، بیشتر نگران شدیم که چه سرنوشتی در انتظار سایر میراث معنوی و ناملموس کشورمان است. اما رییس مرکز میراث ناملموس تهران می‌گوید این نگرانی‌ها درست نیستند. یدالله پرمون که یکی از اعضای هیات ایرانی حاضر در اجلاس باکو بود، با انتقاد به این که گفته شد اعضای هیات ایرانی در باکو نسبت به ثبت پرونده چوگان به نام آذربایجان اقدامی نکردند، می‌گوید ثبت میراث معنوی مراحل و شیوه خاص خودش را دارد. هرچند او این را هم می‌گوید که می‌شد برای ثبت میراث معنوی بهتر عمل کرد و به جای مواردی که احتمال مخالفت با آنها وجود داشت، پرونده‌های دیگری برای ثبت جهانی به یونسکو ارائه می‌شدند.

گفت‌وگوی ما با رییس مرکز میراث ناملموس تهران و رییس پژوهشکده مردم‌شناسی را درباره ثبت میراث ناملموس در فهرست میراث معنوی یونسکو و عملکرد سازمان میراث فرهنگی در این زمینه بخوانید.

بسیاری از مردم نگران این هستند که میراث ناملموس و معنوی کشورمان به نام ایران ثبت نمی‌شود و هر از گاهی خبر ثبت یکی از آنها به نام یک کشور دیگر به گوش می‌خورد. چه پاسخی می‌شود به این نگرانی داد؟

من این نگرانی را درک می‌کنم اما شاید مشکل اینجاست که مردم با روند ثبت این موارد آشنا نیستند. باید آنها را با این روند آشنا کرد تا بدانند درباره میراث ناملموس جای نگرانی وجود ندارد. در بحث میراث ناملموس، وقتی کشوری میراث ناملموس و معنوی را ثبت می‌کند به این معنی نیست که مانع شود کشورهای دیگر همان را ثبت کنند و این حق همچنان برای بقیه کشورها باقی می‌ماند. ثبت در حوزه میراث فرهنگی ناملموس تفاوت بنیادی با میراث مادی یا ملموس دارد. در ثبت میراث فرهنگی ملموس، نکته‌ای که مد نظر قرار می‌گیرد بحث رقابت است و باید صفات بارزی گفته شود که آن اثر را از رقیبانش برتر و متمایز می‌کند. درواقع در آنجا باید از «ترین»ها حرف زده شود به عنوان مثال عظیم‌ترین، مرتفع‌ترین، بااصالت‌ترین و … اما در میراث فرهنگی ناملموس اینطور نیست و رقابت معنی ندارد. درباره میراث فرهنگی ناملموس اگر بگوییم این اثر ناملموس خاستگاهش کشور من است یا این که کمالش در کشور من بوده بحث رقابت پیش می‌آید که مردود است و حتی عیب کار دانسته می‌شود و یونسکو توصیه می‌کند در این پرونده‌ها فقط به مسائل تاریخی پرداخته شود.

 به همین دلیل بود که اعتراضی از طرف هیات ایرانی در باکو صورت نگرفت؟

این همیشه از طرف یونسکو توصیه شده که کشورهایی که میراث مشترکی دارند ثبت چندملیتی انجام بدهند؛ اما این فقط توصیه و تشویق است و اجبار نیست. هر کشوری که میراث مشترک دارد این حق را به عنوان حق حاکمیتی دارد که راسا اقدام کند و این توصیه را انجام ندهد. این همان اتفاقی است که درباره چوگان افتاد. زمانی که آذربایجان پرونده چوگان را ارائه کرد ما نمی‌توانستیم بگوییم چرا به این توصیه توجه نکردی و ارزیاب‌ها تشخیص دادند که می‌تواند راسا برای ثبت آن اقدام کند. این را هم باید بگویم که اینطور نبود که در آنجا هیچ انتقادی نکرده باشیم بلکه به مواردی که اعتراض‌آمیز بود اعتراض کردیم.

 به چه مواردی از این پرونده اعتراض کردید؟

بعد از این که دکتر نجفی برای یونسکو نامه‌ای ارسال کرد و جوابیه وزیر فرهنگ آذربایجان را دریافت کردیم، رفتیم باکو و ظرف دو روز شروع به رایزنی کردیم و با اعضای کمیته بین‌الدول، بخش میراث ناملموس یونسکو، حوزه آذربایجان و … صحبت کردیم. هیات ایرانی در آنجا فعال بود و سفارت ایران هم در آنجا کاملا همکاری کردند. ما روز اول بعد از مذاکرات اولیه، یک جلسه با وزیر فرهنگ آذربایجان، سرپرست نمایندگی آذربایجان در یونسکو و معاون وزیر فرهنگ آذربایجان داشتیم و استدلال‌هایمان را مطرح کردیم. آذربایجان بعد از شنیدن استدلال‌های ما تاکید کرد منظورش این نبوده که خاستگاهش کشور آنهاست و نخواسته بگوید چوگان منحصر به آنهاست بلکه صرفا می‌خواسته اعلام و ثبت کند ورزشی دارند که در خطر است. گفتیم مسائلی در پرونده هست که اذهان عمومی را در کشور ما دچار تشویش کرده است. یکی از این موارد عنوان انتخاب شده برای پرونده بود و دیگری فیلمی که بعضی الفاظ مجعول را داشت. گفتیم باید تصریح شود که این یک مورد چندملیتی است و حق ما هم برای ثبت آن رعایت شود.

 این انتقادها را پذیرفتند؟

گفتیم با مفهومی که عنوان انگلیسی پرونده دارد، خوانش‌های متعدد و تعابیر مختلفی از آن به دست می‌آید که خلاف دستورالعمل یونسکو است چون یونسکو تصریح دارد که باید ثبت موارد مختلف در شفافیت کامل باشد. آنها هم پذیرفتند که عنوان را تغییر دهند. روز بعد و در جلسه‌ای که برگزار شد، پیش‌نویس توافقنامه تنظیم شد و درباره موارد دیگر هم به نتیجه رسیدیم به این ترتیب که در عنوان پرونده اضافه شود چوغان در جمهوری آذربایجان نه این که به طور کلی به نام چوگان ثبت شود. در مورد ویدئو هم که به آن اعتراض داشتیم، تاکید شد مواردی که به تمامیت ارضی و حاکمیتی کشور ما بی‌توجهی شده، اصلاح شود ضمن این که تصریح شد این پرونده باز است و کشورهای دیگر اگر خواستند می‌توانند به آن ملحق شوند.

پس چه در این مورد و چه در موارد مشابه، حق ما برای ثبت میراث ناملموس مشترکی که توسط کشورهای دیگر ثبت شده‌اند وجود دارد؟

بله ایران می‌تواند به این پرونده بپیوندد یا این که به طور مجزا خودش چوگان را ثبت کند. درباره تار هم اینطور است و ما در این پرونده‌ها می‌توانیم به موارد ثبت شده بپیوندیم. ما برای چندمین بار در مذاکرات رودررو با یونسکو این مساله را مطرح کردیم و گفتند هر زمانی که بخواهیم این موارد را ثبت کنیم می‌توانیم.

 اما چرا ما برای این کار زودتر اقدام نکردیم و چوگان، تار یا موارد دیگری که تاکنون به نام کشورهای دیگر ثبت شده‌اند را پیشنهاد ندادیم؟

این انتقاد و انتظار درستی است که می‌شود داشت که در اولویت‌های ثبتی ما این موارد که با کشورهای دیگر مشترک است قرار داشته باشد تا کشورهای دیگر عجله نکنند و آنها را ثبت کنند بعد ما به این فکر بیفتیم که چه میراث معنوی داریم. باید در سازمان میراث فرهنگی شورای عالی ثبت این موارد را رصد کند. مواردی که کم هم نیستند چون کشور ما قدمت زیادی دارد و در همسایگی‌اش کشورهایی هستند که در موارد زیادی اشتراکاتی وجود دارد. به عنوان مثال کشوری مثل آذربایجان اشتراکات بسیار زیادی با ما دارد. اولویت‌هایمان را به جای این که روی مواردی بگذاریم که می‌تواند با کشورهای دیگر مشترک باشد، روی مواردی گذاشته‌ایم که شاید چند سال دیگر می‌شد مطرح شود و این انتقاد ممکن است وارد شود که چرا این مسائل در اولویت ما قرار نداشته است. اما من به تنهایی در تعیین اولویت‌ها نقش ندارم. شورایی داریم به نام ثبت سیاستگذاری‌ها که آنها این اولویت‌ها را تعیین می‌کنند. درواقع این مسائل به مدیریت نادرست در گذشته برمی‌گردد. در آن دوره آنها تصمیم گرفتند ما پرونده طب سنتی را معرفی کنیم.